กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 456 ใช้ศอกกระแทกเจ้ากระทิงเหล็กจนล้ม
บางทีอาจเป็นเพราะความอดทนที่ยอมตายแต่ไม่ยอมแพ้ของเฉินเสี่ยวเฉ่า และความโหดเหี้ยมที่ไม่ยั้งมือของไป๋เวยกระตุ้นพวกเขา ผู้เข้ารับการฝึกบางคนที่เดิมคิดว่าจะขึ้นสนามพอเป็นพิธีแล้วค่อยยอมแพ้ เวลานี้ต่างกัดฟันแน่น ดวงตาฉายแววดุดัน
บรรยากาศในสนามต่อสู้จึงดุเดือดรุนแรงขึ้นเป็นพิเศษในชั่วขณะนั้น
เสียงหมัดเท้ากระแทกกันดังทึบ เสียงกระดูกเสียดสีกันดังกรอบแกรบ เสียงหอบหายใจหนักราวกับเครื่องสูบลมเก่า ๆ และเสียงครางเจ็บปวดที่พยายามกลั้นไว้แต่ยังหลุดลอดออกมาจากไรฟันเป็นครั้งคราว ผสมปนเปกันเป็นเสียงการต่อสู้อันดุดันและนองเลือด
ไม่นานก็ถึงตาของเกาข่าย