บทที่ 420 ถูกแยกตัวให้อยู่ตามลำพัง

บทที่ 420 ถูกแยกตัวให้อยู่ตามลำพัง

ทำไมพอออกจากหอพักแล้ว มันถึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย?

สมองของไป๋เวยเริ่มครุ่นคิดอย่างควบคุมไม่ได้

เธอบังคับตัวเองให้สงบลง สงบลงอีกหน่อย

เธอเริ่มทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ราวกับเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ละเอียดรอบคอบที่สุด

เรื่องแรกคือนกกระเรียนกระดาษที่พบใต้หมอนในหอพัก

นั่นเป็นของที่หวังเสี่ยวยาทิ้งไว้ ใช้กระดาษห่อลูกอมนมตรากระต่ายขาวที่เธอชอบที่สุดพับขึ้นมา ของชิ้นนี้มีเพียงครูฝึกเท่านั้นที่อาจพบระหว่างตรวจค้นสิ่งของของผู้ตาย แล้วมันมาอยู่ใต้หมอนของเธอได้อย่างไร?

มีเพียงคนในหอพักเท่านั้นที่อาจนำไปวางไว้