กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 414 นกกระเรียนที่พับจากกระดาษ
หวังเสี่ยวหยาคนโง่นั่น ในคืนที่เธอตาย ครูฝึกก็พบนกกระเรียนกระดาษแบบนี้อยู่ในมือของเธอตัวหนึ่ง
แต่ตอนนี้ ทำไมกัน?!
ทำไมมันถึงมาอยู่ใต้หมอนของฉันได้?!
ใคร? ใครเป็นคนเอามาวาง?!
คำถามมากมายผุดขึ้นในสมองของไป๋เวยอย่างต่อเนื่อง ราวกับเหล็กแหลมที่ถูกเผาจนแดงกำลังทิ่มแทงเข้าไปอย่างรุนแรง
เป็นการแกล้งกันของคนในหอพักหรือ?
เป็นไปไม่ได้! หวังเสี่ยวหยาเพิ่งตายไป ใครจะกล้าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น?
ซูอันหรือ? เธอเป็นคนทำใช่ไหม? เธอคิดจะใช้สิ่งนี้มาขู่ให้ฉันกลัว?