กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเป่าจูกินโจ๊กคำสุดท้ายเสร็จ วางชามลง มือค่อย ๆ เลื่อนไปใต้โต๊ะอย่างแนบเนียนแล้ววางทาบลงบนท้อง เธอก้มตาลง ขยับริมฝีปากเล็กน้อย คล้ายกำลังนับอะไรอยู่ในใจ หลินจือเซี่ยเห็นแล้วก็เข้าใจทันที เพราะก่อนคลอด เธอเองก็เคยทำแบบนี้เหมือนกัน
เธอไม่ได้ส่งเสียงเอะอะ แต่กลืนซาลาเปาในปากลงไป ลุกขึ้นเดินอ้อมไปข้างตัวซ่งเป่าจู แล้วประคองแขนเธออย่างเป็นธรรมชาติ “แม่ ไปกันเถอะ ไปโรงพยาบาล”
ฉีจาวรุ่ยกับเผิงจ้านชิงนำของที่เตรียมไว้ขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว พอหลินจือเซี่ยประคองซ่งเป่าจูออกจากโถงกลางบ้าน ฉีจาวรุ่ยก็รีบเดินเข้ามาประคองอีกข้างหนึ่ง