กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเป่าจูเท้าเอวหัวเราะไม่หยุด ฉีจาวรุ่ยคอยประคองเธอพลางกระซิบข้างหูว่า “เป่าจู ระวังหน่อย อย่าหัวเราะแรงเกินไป”
“ได้ ๆ รู้แล้ว เซี่ยเซี่ย จ้านชิง รีบไปช่วยจิ่งเฟิงเร็ว”
คนอื่น ๆ มองภาพตรงหน้า ต่างก็หัวเราะกันไม่หยุด คำชมจากปากยิ่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
เฝิงซิ่วเจินมองจนยิ้มหน้าบาน “โอ้โห มือเล็ก ๆ นี่แรงเยอะจริง ๆ! เหมือนคีมเล็ก ๆ เลย โตไปจับปืนต้องมั่นคงแน่”
ฉีหย่วนซานมองอย่างสนอกสนใจ ยิ้มจนริ้วรอยบนใบหน้าคลี่ออกหมด “เฮ้ พวกเธอดูมือของเธอสิ เหมือนคีมเล็ก ๆ จริง ๆ เด็กคนนี้โตไปต้องเป็นยอดทหารแน่นอน!”
เผิงเว่ยหมินรับคำด้วยใบหน้าเบิกบาน “ปิ่งปิ่งของบ้านเราเกิดมาเพื่อเป็นทหาร โตขึ้นก็ไปปกป้องบ้านเมือง!”
“……” เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ