กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยเริ่มแต่งเรื่องอย่างไม่รีบร้อน “ตอนนั้นฉันลงชนบทด้วยความสมัครใจ ตอนนั้นไม่มีใครรักฉัน ฉันจึงจำเป็นต้องลงชนบทเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง เดิมทีฉันคิดว่า ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็สามารถสร้างเส้นทางของตัวเองได้ แต่… ทุกมื้อมีแค่หมั่นโถวแป้งหยาบกับผักดอง เดือนหนึ่งได้กินเนื้อสักครั้งก็นับว่าไม่เลวแล้ว งานที่ทำก็มีทั้งตักน้ำ ผ่าฟืน พรวนดิน เก็บเกี่ยวข้าวสาลี ยังไม่ทันฟ้าสางก็ต้องลุกขึ้นทำงาน กว่าจะเลิกงานก็มืดสนิทแล้ว มือทั้งสองข้างไม่ถึงสามวันก็เต็มไปด้วยตุ่มพองเลือด ตุ่มพองเลือดแตกแล้วก็รักษาจนหาย พอหายดีก็ถูกเสียดสีจนแตกอีก สุดท้ายทั้งสิบนิ้วก็ไม่มีผิวหนังดี ๆ เหลืออยู่เลย…”