กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รอยยิ้มบนใบหน้าพี่สะใภ้หยางฝืนจนดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ “ผู้อำนวยการหลิว… เชิญนั่งก่อน ฉันจะไปรินน้ำมาให้”
หลิวโส่วหลานวางท่าทีไม่ขยับ ในใจด่าหลินจือเซี่ยไปแล้วเป็นร้อยแปดสิบรอบ เธอกระแอมเบา ๆ “ไม่ต้องรินน้ำหรอก วันนี้ฉันมาที่นี่เพราะมีเรื่องเดียว” เธอหันไปมองหลินจือเซี่ย “เซี่ยเซี่ยของฉันไม่ได้ไปหาเรื่องหรือทำอะไรเธอสักหน่อยไม่ใช่เหรอ? แล้วเธอยังเอาเรื่องของเธอไปนินทาลับหลัง บอกว่าเธอมีลูกไม่ได้? ฟังแล้วมันช่างขัดหูขัดใจจริง ๆ”
ใบหน้าของพี่สะใภ้หยางเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด รีบอธิบายเป็นพัลวัน “ผู้อำนวยการหลิว ฉัน… ฉันไม่ได้… ฉันแค่ได้ยินคนอื่นพูดมา…”