กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินจาวตี้กัดริมฝีปากแน่น แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรสักคำ
หลิวกั๋วจู้มองออกเช่นกัน ภรรยาไม่ได้คิดเหมือนเขา เช่นนั้นครอบครัวนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีเธออีกแล้ว เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเผิงจ้านชิง เสียงแหบพร่า “ผู้การกรม ผมขอลา ผมต้องกลับไปตามหาลูกสาวของผม”
ยายเฉินเด้งตัวขึ้นจากพื้นทันที “จะไปหาทำไม! ยัยเด็กผู้หญิงนั่นมีอะไรดีให้ต้องตามหา! ลูกชายของแกอยู่นี่แล้ว ดูเด็กอ้วนคนนี้สิ! นี่คือทายาทสืบสกุลของตระกูลหลิวเชียวนะ”
“ทายาทสืบสกุล?” หลิวกั๋วจู้หันขวับกลับมา ดวงตาแดงก่ำ ทว่าน้ำเสียงกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “แม่ ผมแซ่หลิว พ่อของผมก็แซ่หลิว ปู่ของผมก็แซ่หลิว ทายาทสืบสกุลของตระกูลหลิวต้องเป็นลูกของผมเองถึงจะนับ หลานชายของแม่แซ่เฉินหรือไง”