ตอนที่ 218 หลินจือเซี่ย! เธอกล้าพูดเหลวไหลอีกทีสิ

บ่ายสามโมงของวันถัดมา ท้องฟ้าครึ้ม ระบบทัศนวิสัยระยะหนึ่งกิโลเมตรของหลินจือเซี่ยมองเห็นตำแหน่งของซ่งเป่าจูได้แล้ว ราวกับมีโคมไฟดวงหนึ่งสว่างขึ้นท่ามกลางความมืด

หลินจือเซี่ยนั่งอยู่บนโซฟาในกระท่อมไม้หลังเล็ก ตะโกนใส่ไมโครโฟนว่า “ที่รัก ได้แล้ว ตอนนี้คุณแยกออกจากทีมได้เลย ฉันจะได้ออกไปหาพวกเขา”

เผิงจ้านชิงขานรับไปทางความว่างเปล่าว่า “อืม รอผมห้านาที”

ห้านาทีต่อมา นอกสายตาของนักวิจัย ร่างของเผิงจ้านชิงก็หายเข้าไปในป่าทึบ หลินจือเซี่ยปรากฏตัวออกมาจากไร่ ก่อนจะเกาะอยู่บนหลังของเผิงจ้านชิงอย่างมั่นคง ท่าทางคล่องแคล่วจนแทบไม่มีอะไรคล่องไปกว่านี้แล้ว