ตอนที่ 216 แย่แล้ว จะขายหน้าแล้ว

ฉีจาวรุ่ยยืดตัวขึ้นแล้วก้มลงใช้เท้าเตะท้องหมูป่าเบา ๆ ร่างของมันหนักอึ้ง อย่างน้อยก็หกร้อยชั่ง เตะไปให้ความรู้สึกราวกับกำลังถีบกำแพง

จะทิ้งไว้แบบนี้งั้นเหรอ? เสียดายของเกินไปแล้ว

ถ้าเป่าจูอยู่ด้วยก็คงดี แค่ใช้จิตเจตนาของเธอขยับนิดเดียวก็เก็บเจ้าตัวมหึมานี่เข้าไปในมิติได้แล้ว แต่มิติของเธอดันติดต่อไม่ได้ทันทีที่เข้าไป

เพราะฉะนั้น จะให้เขาลากหมูป่าหกร้อยชั่งกลับไปงั้นเหรอ? ฝันกลางวันชัด ๆ

ฉีจาวรุ่ยยืนเงียบอยู่ข้างซากหมูป่าครึ่งนาที สุดท้ายก็ตัดสินใจถอยลงมาเลือกทางรอง ขอแค่ถอดขาหมูสักข้างเอาไว้เพิ่มมื้ออาหารก็พอ ทว่าเพิ่งคิดได้เช่นนั้น หลังเท้าก็พลันหนักอึ้งขึ้นมา และมีมือคู่หนึ่งโอบรอบเอวของเขา