กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ยัย ‘หญิงชรา’ กับ ‘หญิงตั้งครรภ์’ นั่นคงยังปั่นจักรยานอยู่บนถนนแน่ ๆ พวกหล่อนคงไม่เชื่อจนวันตายหรอกว่าเด็กสาวสี่คนอย่างพวกเราจะรอดชีวิตหนีออกมาจากมือคุณผู้ชายตัวโตหกคนได้” หลินจือเซี่ยล้วงปืนพกกระบอกหนึ่งออกจากกระเป๋ายื่นให้ฉีซือซือ “ยิงปืนเป็นไหม?”
ฉีซือซือรับมา ถอดแมกกาซีนออกอย่างคล่องแคล่วเพื่อตรวจดูจำนวนกระสุน จากนั้นก็ดันกลับเข้าไปพร้อมเสียง “แกร๊ก” “คณะศิลปะกองทัพต้องฝึกเป็นประจำ ทั้งการฝึกสมรรถภาพร่างกายและการยิงเป้า”
“จริงเหรอ?” ดวงตาของหลินจือเซี่ยเป็นประกาย “ฉันยังไม่เคยยิงเป้าเลย!”
รถจี๊ปนอกจากลมจะรั่วเข้ามาแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอื่นแม้แต่น้อย หลินจือเซี่ยกำชับ “ถ้าเดี๋ยวเจอเข้าจริง ๆ อย่าลังเล ยิงได้เลย”
“เข้าใจแล้ว” ฉีซือซือกำปืนไว้ในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว