เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยอาศัยจังหวะที่เผิงจ้านชิงกำลังอาบน้ำ ใส่พุทราจีน ลูกเกด และผลไม้แปรรูปที่เตรียมไว้ลงในถุงผ้าใบหนึ่ง จากนั้นก็ปั่นจักรยานออกจากบ้านทันที ลมกลางคืนของฤดูหนาวพัดลอดเข้ามาตามคอเสื้อจนแก้มของเธอชาวาบ แต่บนถนนที่ว่างเปล่า ผู้คนและรถราน้อยนิด เธอกลับปั่นจักรยานคานสูงเสียจนดูราวกับกำลังขับรถเก๋ง เท้าทั้งสองข้างถีบอย่างรวดเร็ว โซ่จักรยานส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ขณะที่โคมไฟถนนเรียงรายถอยห่างไปทีละดวง
ตอนที่ไปถึงบ้านโจวเสี่ยวหลิง อีกฝ่ายกำลังเตรียมตัวล้างหน้าแปรงฟันพอดี โจวเสี่ยวหลิงเปิดประตูออกมาเห็นเธอพันผ้าพันคอ ปลายจมูกแดงก่ำจากความหนาว ก็ทั้งตกใจทั้งขำ “รีบเข้ามาเร็ว เข้ามา ดูสิ หนาวจนเธอเป็นแบบนี้แล้ว”
“บอกแล้วไงว่าคืนนี้จะเอามาให้” หลินจือเซี่ยวางถุงผ้าลงบนโต๊ะ “พุทรา ลูกเกด ผลไม้แปรรูป ฉันใส่มาให้ครบแล้ว”