กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในที่สุดพวกเธอก็เดินออกจากเขตบ้านพักภาคทหาร หลิวโส่วหลานหยุดฝีเท้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปมองหลินจือเซี่ย
“เซี่ยเซี่ย”
“อืม แม่ มีอะไรหรือ” หลินจือเซี่ยกะพริบตา ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างและไร้เดียงสา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังบอกว่า “ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า”
หลิวโส่วหลานมองใบหน้านี้ คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากพลันเหมือนถูกอะไรบางอย่างอุดไว้ เธอชะงักไปสองวินาที ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “วันนี้เธอตื่นเช้าดีนะ”
“ไม่เช้าแล้ว ที่พักเยาวชนปัญญาชน พวกเราต้องตื่นตั้งแต่หกโมง” หลินจือเซี่ยยิ้ม น้ำเสียงเบิกบาน