ตอนที่ 60 โทรศัพท์ในห้องรับแขกชั้นล่างดังขึ้น

หลินจือเซี่ยถูกเขาจูบจนมึนงงไปหมด สมองขาวโพลนราวกับก้อนแป้งเปียก มือของเธอโอบรอบคอเขา ปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมสั้น ๆ ของเขา แม้จะทิ่มมือ แต่กลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด

“เผิงจ้านชิง……” เธออดเรียกชื่อเขาไม่ได้ น้ำเสียงอ่อนหวานจนแทบไม่เหมือนเสียงของตัวเอง

เผิงจ้านชิงแนบหน้าผากกับเธอ ปลายจมูกคลอเคลียกับปลายจมูกของเธอ ลมหายใจทั้งหมดรินรดลงบนใบหน้าเธอ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ตอนนี้บอกให้หยุดยังทัน ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้จะออกจากประตูได้หรือเปล่า ก็พูดยากแล้ว”

หลินจือเซี่ยชะงักไป

จากนั้นเธอก็เข้าใจ