เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เผิงจ้านชิงจึงยอมปล่อยเธออย่างอาลัยอาวรณ์ หน้าผากของเขายังคงแนบชิดกับหน้าผากเธอ ลมหายใจยังไม่ค่อยสม่ำเสมอ ไอร้อนพ่นรดใบหน้าของเธอ
“เซี่ยเซี่ย” เสียงของเขาแหบพร่าจนน่าตกใจ “ตอนนี้เธอยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ไหม”
ใบหน้าของหลินจือเซี่ยแดงก่ำ ลามจากแก้มไปจนถึงใบหู เธอทั้งขุ่นเคืองทั้งเขินอาย จ้องเขาอย่างไม่พอใจ “เผิงจ้านชิง คุณนี่ไม่รู้จักสำรวมเลย! ไม่ดูบ้างว่านี่มันที่ไหน!”
“ที่ไหนก็ไม่กลัว” นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้มุมปากที่ถูกจูบจนบวมเล็กน้อยของเธอเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างคนสมใจ “ฉันจูบภรรยาของตัวเอง ใครจะมายุ่งได้”
หลินจือเซี่ยถูกท่าทีหน้าด้านไม่รู้จักอายของเขาทำให้พูดไม่ออก เธอค้อนเขาไปทีหนึ่ง ก่อนหันหน้าหนีอย่างหงุดหงิด “ขับรถ รีบออกไปจากที่นี่”