ตอนที่ 48 หน้าตาดูเป็นมิตร

รถแล่นกระเด้งกระดอนไปกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดก็ขึ้นถนนหลวงได้เสียที แม้จะเรียกว่าถนนหลวง แต่สภาพถนนก็ไม่ได้ดีกว่าถนนในหมู่บ้านสักเท่าไร

หลินจือเซี่ยหมุนกระจกหน้าต่างลงมาครึ่งหนึ่ง ลมพัดพากลิ่นคาวของดินโคลนและหญ้าสดเข้ามา ในที่สุดก็ช่วยเจือจางบรรยากาศอึดอัดภายในรถได้

เผิงจ้านชิงเงยหน้ามองท้องฟ้า

ตอนเช้าท้องฟ้ายังแจ่มใสอยู่เลย แต่ตอนนี้ตรงขอบฟ้ากลับมีชั้นเมฆหนาทึบก่อตัวขึ้น ปกคลุมไปทั่วจนเป็นสีเทาหม่น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เหยียบคันเร่งเพิ่มขึ้นโดยไม่ให้ใครสังเกต

“ฝนกำลังจะตก” หลิ่วเจี้ยนกั๋วที่นั่งอยู่เบาะหลังก็กำลังมองท้องฟ้าเช่นกัน เขาอยู่ในกองทัพมาหลายปี ย่อมพอดูสภาพอากาศเป็นอยู่บ้าง