กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยล้มลงอย่างจัง ไม้เท้าหลุดมือกระเด็นออกไปไกล ร่างทั้งร่างนอนคว่ำอย่างน่าอนาถอยู่บนพื้น
“สหายหลิน” เผิงจ้านชิงย่อตัวลง น้ำเสียงกดต่ำ “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
หลินจือเซี่ยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น หน้าผากแดงเป็นปื้น ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
“ผู้พันเผิง คุณตั้งใจใช่ไหม?” เสียงของเธอขึ้นจมูก ฟังดูอู้อี้
เผิงจ้านชิงขมวดคิ้ว “ตั้งใจอะไร?”
“ตั้งใจเดินเร็วขนาดนั้นไง” หลินจือเซี่ยสูดจมูก ยื่นมือไปคว้าไม้เท้าที่ตกอยู่บนพื้น
“ผมไม่ได้—”
“คุณมี” หลินจือเซี่ยพูดตัดบทเขา น้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ “คุณรำคาญฉันใช่ไหม ไม่อย่างนั้นจะเดินเร็วขนาดนั้นทำไม?”