ตอนที่ 194 เซียวเหยี่ยนสรุปยุคทองสิบปี

ชั่วยามว่าราชการยามเช้ามาถึงแล้ว ทว่าเซียวเหยี่ยนกลับมิได้ขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกร เพียงยืนตระหง่านอยู่บนบันไดชาดของโถงไท่เหอ ร่างสูงสง่าแผ่กลิ่นอายเคร่งขรึมสะกดทั่วทั้งโถง

ขุนนางบุ๋นบู๊ต่างสบตากันไปมา เสียงกระซิบกระซาบพึมพำแผ่วเบาดังระงมขึ้นเงียบ ๆ ภายในโถง ไม่มีผู้ใดเคยเห็นฝ่าบาทในสภาพเช่นนี้มาก่อน ยามว่าราชการยามเช้าในวันวาน พระองค์หากมินั่งนิ่งสงบบนบัลลังก์มังกร ก็มักจะก้าวย่างสำรวจตรวจตราอย่างช้า ๆ ทว่าวันนี้กลับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น สายพระเนตรกวาดมองใบหน้าของทุกคนในโถงทีละคน ตั้งแต่หวังอวิ่นผู้มีผมและหนวดเคราขาวโพลน ไปจนถึงหลิวเยี่ยนผู้สุขุมและเฉียบแหลม ตั้งแต่อดีตขุนนางเป่ยซั่วไปจนถึงขุนนางใหม่แห่งต้าหยิน ใบหน้าที่คุ้นเคย สายตาที่เปี่ยมด้วยความยำเกรงและความคาดหวัง ล้วนผ่านสายพระเนตรไปทีละคน ๆ

สิบปีแล้ว

กาลเวลาสิบปี มีคนอยู่ต่อ มีคนจากไปเนิ่นนานแล้ว มู่หรงเหิงจากไปแล้ว ซู่เยวี่ยติดตามเว่ยเจาไปเฝ้าชายแดนเหนือ หลี่ฝูก็ชราภาพจนแทบเดินไม่มั่นคง มีเพียงเขาที่ยังคงยืนอยู่ที่นี่ ยืนอยู่บนโถงไท่เหอแห่งนี้ คอยปกปักรักษาบัลลังก์มังกรตัวนี้ที่ตนนั่งมานานกว่าสิบปี

“เหล่าขุนนาง”