เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เว่ยเจานั่งยอง ๆ อยู่ตรงปากถนนการค้าชายแดน คอยตรวจตราแผงค้าทีละแผง
นับตั้งแต่การค้าชายแดนแถบชายแดนเปิดขึ้นอีกครา เขาก็มิเคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด ต้องมาเดินตรวจรอบตลาดแห่งนี้ทุกวัน คอยดูว่าบรรดาพ่อค้าแม่ขายเปิดร้านต้อนรับลูกค้าตรงเวลาหรือไม่ ชะเง้อมองว่าคาราวานของเป่ยตี๋มาถึงตามนัดหมายหรือไม่ แล้วยังต้องตรวจตราอย่างละเอียดว่ามีการตุกติกซ่อนเร้นระหว่างการค้าขายหรือไม่ ความเคยชินนี้ ไม่เคยขาดหายไปเลยตั้งแต่วันแรกที่การค้าชายแดนเปิดทำการ
รายงานชัยชนะเป็นลายพระหัตถ์ที่เซียวเหยี่ยนทรงเขียนด้วยพระองค์เอง ตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัด ทว่าปลายพู่กันกลับทรงพลังยิ่ง “เป่ยตี๋ยอมจำนน ตงเซิ่งเจรจาสงบศึก ใต้หล้าสงบสุขนับแต่นี้เป็นต้นไป เว่ยเจา เจ้าเฝ้ารักษาชายแดนเหนือตรากตรำสร้างผลงานยิ่งใหญ่ เราจดจำไว้ในใจแล้ว การค้าชายแดนแห่งชายแดนเหนือ วันหน้าขอฝากฝังไว้กับเจ้าแล้ว”
เว่ยเจาถือแผ่นกระดาษจดหมายบาง ๆ แผ่นนั้นไว้ ปลายนิ้วเกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน
จ้าวหู่ที่อยู่ด้านหลังทนรอนิ่งเฉยไม่ไหว จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ท่าน ในจดหมายของฝ่าบาทตรัสสิ่งใดไว้บ้างขอรับ”