ตอนที่ 164 อาการป่วยมู่หรงเหิงทุเลา สถานการณ์มั่นคง

กลิ่นสมุนไพรในพระราชวังเป่ยซั่ว ในที่สุดก็จางลงไปบ้าง

มู่หรงเหิงนั่งอยู่ในห้องทรงพระอักษร เบื้องหน้าแผ่รายงานศึกที่เพิ่งส่งมา ตัวอักษรเป็นระเบียบเรียบร้อย รอยหมึกยังไม่แห้งสนิทดี หลี่ฝูยืนอยู่ด้านข้าง สองมือประคองชาชงใหม่ พลางมองดูสีพระพักตร์ของฝ่าบาทที่แม้ยังคงซีดขาว ทว่าเมื่อเทียบกับหลายวันก่อนแล้วกลับมีปราณชีวิตเพิ่มขึ้นไม่น้อย ขอบตาจึงอดไม่ได้ที่จะแดงเรื่อขึ้นมาอีกครา

“ร้องไห้อะไรกัน” มู่หรงเหิงมิได้เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ “เรายังไม่ตายเสียหน่อย”

หลี่ฝูรีบกลั้นน้ำตา วางชาลงข้างโต๊ะทรงงาน พลางพึมพำเสียงเบา “กระหม่อมดีใจต่างหากเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงเหิงมิได้สนใจเขา สายตาจับจ้องไปที่รายงานศึก

เป็นโจวหย่งส่งมา