ตอนที่ 76 ต่อไป ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

ข่าวคราวนโยบายใหม่เริ่มคลี่คลายพัดกระหน่ำไปทั่วทั้งเมืองหลวง ทว่าภายในตำหนักฉางเล่อกลับเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง

มู่หรงเจาประทับริมหน้าต่างทรงคัดอักษร กลิ่นหอมของน้ำหมึกอบอวลทั่วทั้งโถง ซู่เยวี่ยคอยฝนหมึกอยู่ข้างกาย นายบ่าวทั้งสองควรจะรู้ใจกันเป็นปกติ ทว่าใจของซู่เยวี่ยกลับลอยไปใต้ระเบียงทางเดินนานแล้ว ร้อนรนจนนั่งไม่ติดที่

นางลอบมองนอกหน้าต่างเป็นพัก ๆ แล้วรีบดึงสายตากลับมาอย่างลนลาน แม้แต่มือก็ยังกำแน่น

มู่หรงเจาวางพู่กันลง ทรงเอียงพระพักตร์มองนาง ตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ซู่เยวี่ย วันนี้เจ้าดูแปลกไป”

ซู่เยวี่ยตกใจจนสะดุ้ง รีบโบกไม้โบกมือ “มะ ไม่ มีเจ้าค่ะ! ข้ารับใช้เพียงรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยเท่านั้น!”

มู่หรงเจาจ้องมองนางอยู่ครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็ทรงพระสรวล แววตาแฝงความรู้ทัน “เว่ยเจากลับมาแล้วรึ”