ตอนที่ 27 สนทนาค่ำคืนหิมะตกหนัก! ราชาประทับค้างคืนด้วยใจจริงครั้งแรก!

ค่ำคืนนี้ หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง

เกล็ดหิมะดุจขนนกห่านร่ายรำปลิวว่อนเต็มฟากฟ้า เพียงครึ่งชั่วยาม ก็ปิดกั้นเส้นทางเดินในวังทั้งหมดจนสิ้น ทั่วฟ้าดินกลายเป็นสีขาวโพลนไปสุดสายตา

ภายในตำหนักฉางเล่อถ่านไฟกำลังอุ่น แสงเทียนส่องสว่างละมุนตา

เซียวเหยี่ยนเสด็จมาดึกดื่นยิ่งนัก ฉลองพระองค์สีดำเข้มเต็มไปด้วยหิมะสีขาว ปลายเกศาและเรียวคิ้วล้วนเปรอะเปื้อนไอหนาวเหน็บ ทรงพัดพาละอองลมและหิมะเต็มร่างก้าวเข้าสู่โถง

มู่หรงเจารีบรุดเข้าไปเบื้องหน้า ส่งเตาอุ่นมืออันอบอุ่นให้ ทั้งยังเขย่งปลายเท้า ช่วยปลดเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนาหนักลงให้พระองค์ด้วยตนเอง

ท่วงท่านั้นเป็นธรรมชาติ เงียบสงบ ปราศจากการเสแสร้งประจบสอพลอแม้แต่เสี้ยวเดียว

เซียวเหยี่ยนหลุบพระเนตรลง ทอดพระเนตรคิ้วและตาของนางที่ทอดต่ำ ขนตายาวคู่นั้นทอดเงาจาง ๆ ใต้แสงตะเกียง พระทัยพลันอ่อนยวบลงอย่างกะทันหัน

พระองค์ตรัสขึ้นมาอย่างกะทันหัน พระสุรเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าไม่เคยคิดอยากรู้เลยหรือ ว่าเหตุใดเราจึงมาหาเจ้าบ่อยครั้งเช่นนี้”

มือของมู่หรงเจาชะงักไปเล็กน้อย ทว่ายังคงสงบนิ่ง “ฝ่าบาทย่อมทรงมีเหตุผลของฝ่าบาทเพคะ”

“เหตุผลรึ”