ตอนที่ 195 ฝูเป่าไม่เหม็น

ตอนที่ 195 ฝูเป่าไม่เหม็น

เด็กน้อยเล่นมาช้านาน เป่านกหวีดดินเผาจนเหนื่อย ตอนนี้น่ะหิวจนแทบทนไม่ไหว

พอเห็นบะหมี่ เขาก็สูดน้ำลายซู้ด ๆ รีบอ้าปากเล็ก ๆ ให้เจียงหมิงจูป้อน

บะหมี่ยังร้อนอยู่หน่อย กลัวเขากินเองแล้วลวกปาก เจียงหมิงจูจึงโอบเขาเข้ามาในอ้อมอก คีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาเป่าสองทีแล้วป้อนให้

ก้อนแป้งน้อย “งั่ม” คำหนึ่ง กินอย่างเอร็ดอร่อย

“แม่~ หอม!”

“อืม อร่อยก็กินให้มากหน่อย”

กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว เด็กน้อยก็ซุกอยู่ในอ้อมอกเจียงหมิงจู เกาะติดไม่ยอมห่าง

เขาไม่เพียงคิดถึงพ่อ แต่ยังคิดถึงอาเล็ก คิดถึงปู่ย่าด้วย

“แม่~ ซูซู~ ยัยาย่า~”