ตอนที่ 161 หายป่วยแล้ว

ตอนที่ 161 หายป่วยแล้ว

ฝูเป่าพองแก้มป่อง ส่งเสียงฮึดฮัดสองที

ไม่มองแม่ของตน ก้าวขาสั้น ๆ มุ่งตรงมุดเข้าไปในห้องนอน

“ฝูเป่า!”

เจียงหมิงจูวิ่งไล่ตามไป

ฝูเป่าทำเป็นไม่ได้ยิน เดินเข้าไปในห้องนอนแล้วยังรู้จักปิดประตูอีกด้วย

ก้อนแป้งน้อยกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว เปิดตู้เสื้อผ้าออก ชั้นล่างสุดของตู้มีรองเท้าน้อย ๆ ของเขาวางเรียงอยู่

ก้อนแป้งน้อยกลอกตาไปมารอบหนึ่ง แล้วยัดลูกกวาดเข้าไปในรองเท้าหัวเสือน้อยของตน

ซ่อนเสร็จ เขาก็ถอนหายใจโล่งอกด้วยท่าทางเด็กน้อยไร้เดียงสา ก่อนจะปิดประตูตู้ลงอย่างระมัดระวัง

เมื่อสังเกตเห็นเงาดำทอดลงมาตรงหน้า ก้อนแป้งน้อยก็กะพริบตาปริบ ๆ บิดตัวน้อย ๆ เอี้ยวกลับไป แหงนศีรษะเล็ก ๆ ขึ้นมอง