ตอนที่ 152 พาฝูเป่านอน

ตอนที่ 152 พาฝูเป่านอน

“เดิมข้ายังคิดว่าปีหน้าจะไปหาเจ้า ไม่คิดว่าเจ้าจะกลับมาเสียได้” มารดาเจียงลูบหัวเขา เด็กน้อยสวมเสื้อคลุมแพรลายงดงาม เชือกมัดผมบนศีรษะยังห้อยลูกหยกหลายเม็ด

หากไม่ใช่เพราะรูปร่างหน้าตาเช่นนี้คือหยวนเป่าตัวน้อยของบ้านตัวเอง มารดาเจียงคงจำเขาไม่ได้แล้ว หากพบกันกลางทางเกรงว่าจะนึกว่าเป็นนายน้อยบ้านใด เพียงแต่หน้าตาคล้ายหยวนเป่าเท่านั้น

“ดูเสื้อผ้าที่เจ้าสวมสิ ทำไมถึงได้ใส่กันดีเช่นนี้?”

“เสื้อผ้าเหล่านี้พี่ชายเฉิงจิ่นให้คนทำให้ข้า พี่สาวหลายคนทำให้ข้าเยอะจนข้าแบกกลับมาไม่หมด”