ตอนที่ 96 มองไม่เห็นแล้ว

ตอนที่ 96 มองไม่เห็นแล้ว

ดวงตาของเขาไม่ค่อยมีประกาย

เขากะพริบตาสองครั้ง จู่ ๆ ใบหน้าก็ย่นเกร็ง เสียงเล็กใสแหบพร่าเล็กน้อย “พี่สาว! พี่สาว… ต้องช่วยพี่สาว!”

บิดาเจียงปวดหนึบในใจ รีบปลอบว่า “อย่ากลัว อย่ากลัว พี่สาวปลอดภัยดี อยู่ที่บ้านนี่เอง”

“จริงหรือ?” เด็กน้อยยังไม่ค่อยเชื่อ เบะปากทำท่าจะร้องไห้ “แต่พี่สาวถูกคนร้ายจับไป… ข้าจะช่วยนาง… แต่ว่า… แต่ว่า… พี่สาวก็ยังถูกจับไป… ข้าเจ็บมาก… ลุกไม่ขึ้น…”

เด็กน้อยพูดไปพูดมา น้ำตาก็ร่วงลงมา

บิดาเจียงกับเผยจื้อเห็นแล้วก็แสบจมูก น้ำตาแทบไหล