ตอนที่ 167 มีเงินย่อมใช้ผีโม่แป้งได้

ตอนที่ 167 มีเงินย่อมใช้ผีโม่แป้งได้

โจวฮ่าวไม่ได้รีบร้อนเจรจาเรื่องงาน แต่กลับจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ให้กับทุกคน

งานเลี้ยงนั้นหรูหราอลังการ ตรงกลางยังมีการแสดงร้องรำทำเพลง ใช้คำว่ามัวเมาในโลกีย์มาอธิบายก็ยังไม่ถือว่าเกินไป

หากผู้ที่เขาต้อนรับเป็นกลุ่มคนหนุ่มสาว ที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อนก็ว่าไปอย่าง

ทว่าผู้ที่อยู่ที่นี่แต่ละคน ล้วนเป็นพวกจิ้งจอกเฒ่าที่อยู่มานานหลายร้อยปี อีกทั้งในราชวงศ์และอาณาจักรของพวกเขานั้น พวกเขาล้วนเป็นบุคคลระดับบรรพชน

มีฉากใดบ้างที่ไม่เคยเห็น?

จะมาถูกลูกไม้ตื้น ๆ เช่นนี้ของโจวฮ่าวซื้อใจไปได้อย่างไร?

"ไม่มีประโยชน์หรอก หากเจ้าต้องการจะดึงดูดพวกเขา เจ้าก็ต้องหยิบยื่นสิ่งที่พวกเขาสนใจออกมา พ่อของเจ้ามีของสิ่งหนึ่งอยู่ที่นี่

แต่ลำพังแค่ของในมือข้าชิ้นเดียว เกรงว่าจะยังไม่พอ"

อ๋องเจิ้นหนานมองดูแล้วรู้สึกจืดชืดเหลือทน