บทที่ 330 เขากลับมาแล้ว

บทที่ 330 เขากลับมาแล้ว

ท่ามกลางความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด หลังเซียวเหยาจื่อกับเฉินฉางอันเหาะเหินทะยานสู่เบื้องบน ทั้งสองก็พลัดหลงกันในราตรีกาลอันเงียบสงัด

ทันใดนั้น เบื้องหน้าของเฉินฉางอันก็ปรากฏกระแสน้ำเชี่ยวกรากสายหนึ่งขึ้นมา

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ถือกระบี่คู่กายรุดหน้าเข้าไปใกล้

ทว่าที่แห่งนั้นไหนเลยจะเป็นกระแสน้ำ ที่แท้กลับเป็นทะเลพิภพอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

ผืนทะเลแห่งนี้ บางส่วนราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าบางส่วนกลับมีลมพายุโหมกระหน่ำคลื่นซัดสาดรุนแรง

ในนั้น ผิวน้ำบางแห่งสะท้อนภาพบุคคลผู้ไร้เทียมทานในยุคสมัย บ้างมองเหยียดทั่วอดีตจดปัจจุบัน บ้างโลดแล่นทะนงองอาจกรำศึกทั่วหล้าสามพันลี้ บ้างถึงกับใช้เพียงฝ่ามือเดียวทำลายล้างเอกภพเดี่ยวๆ จนดับสูญ

โลกอันหลากหลายหลากสีสันละลานตาจนทำให้เขาตื่นตะลึง

เมื่อมองภาพตรงหน้า เขารู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก ไม่รู้เพราะเหตุใด เขามักรู้สึกว่าตนเองเคยมาที่แห่งนี้อยู่บ่อยครั้งในอดีต

ทว่าเพียงแค่เขาครุ่นคิดลึกซึ้ง ในหัวก็พลันปวดแปลบขึ้นมาอย่างอดไม่ได้