บทที่ 320 เซียวหยวนซานปวารณาตนเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์

บทที่ 320 เซียวหยวนซานปวารณาตนเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์

สิ้นเสียงของเซียวเหยาจื่อ ความอ้างว้างเดียวดายอันไร้ขอบเขตก็พลันแผ่ซ่านออกมาสู่โลกหล้า

คลื่นพลังลมปราณที่ผันผวนของเขา ทำให้เฉินฉางอันสัมผัสได้ว่าแท้จริงแล้วพลังฝีมือของเขามิได้ต่างจากเฉินฉางอันเท่าใดนัก ล้วนอยู่ในระดับสูงสุดของขอบเขตมหาปรมาจารย์ด้วยกันทั้งคู่

เพียงก้าวเดียวก็สามารถทะลวงผ่านได้

ทว่าโลกใบนี้ ได้จำกัดการพัฒนาของเขาเอาไว้นานแล้ว

กล่าวคือ เฉินฉางอันเองก็เป็นเช่นเดียวกับเขา ตราบใดที่ยังอยู่บนโลกใบนี้ ย่อมต้องถูกพันธนาการไว้ที่จุดสูงสุดของขอบเขตมหาปรมาจารย์จนสิ้นหนทางก้าวหน้า

ไม่มีทางเป็นไปได้แม้แต่น้อยที่จะก้าวหน้าขึ้นไปได้อีกขั้น

ทว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนตั้งอยู่บนเงื่อนไขประการเดียว นั่นคือต้องอยู่ภายในโลกใบนี้