กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 292 เล่นละคร
ในสนาม มู่หรงฟู่ยังคงหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจสิ่งใด
นี่เป็นช่วงเวลาอันเปี่ยมสุขที่สุดที่หาได้ยากยิ่งในชีวิตเขา น้ำตาของเขาค่อยๆ ไหลรินออกมา
เขาไม่ใส่ใจสีหน้าท่าทางของเหล่าจอมยุทธ์ในยุทธภพคนอื่นๆ และไม่อยากรับรู้ด้วย
ยามนี้ สองตาของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตามานานแล้ว สายตาอันพร่ามัวทำให้เขามองทิศทางไม่ชัดเจน
ทว่า อาศัยประสาทสัมผัสของตน เขาค่อยๆ หมุนตัวแล้วคุกเข่าลงอย่างหนักแน่นไปทางทิศที่ตั้งของเยี่ยนจื่ออู น้ำตาไหลพรากราวสายฝน
"ท่านพ่อ ท่านแม่ เหล่าบรรพชนแห่งตระกูลมู่หรง ลูกหลานอกตัญญูผู้นี้มิอาจฟื้นฟูต้าเยี่ยนได้"
"บัดนี้ ข้ามิใช่บุรุษที่สมบูรณ์พร้อมอีกต่อไป ต้าเยี่ยนของพวกเราคงต้องสิ้นสุดลงที่ข้าแล้ว"