บทที่ 258 มือกระบี่นั้นเดียวดายเกินไป

บทที่ 258 มือกระบี่นั้นเดียวดายเกินไป

หลวงจีนกวาดลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังเฉินฉางอัน แววตาของเขาดุจห้วงสมุทรอันลึกล้ำสุดหยั่ง

"อมิตตพุทธ เช่นนั้นเส้าหลินของอาตมาจะปิดวัดเป็นเวลาสิบปี กรรมและผลทั้งหมดระหว่างเส้าหลินกับประสกถือว่าสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ เป็นอย่างไร?"