บทที่ 252 การระเหิดของโลหิตแท้

บทที่ 252 การระเหิดของโลหิตแท้

ตัดภาพสายตากลับมา

ด้านนอกหมู่ตึกหมานถัว เหนือผืนป่าไผ่

เจตจำนงกระบี่อันหนาวเหน็บเยือกเย็น ควบแน่นขึ้นในความว่างเปล่าจนกลายเป็นกระบี่ยาวสีทองเล่มหนึ่ง

กระบี่ยาวก้ำกึ่งระหว่างมายาและจริงแท้ แผ่ประกายแห่งกลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

เฉินฉางอันรวบนิ้วมือทั้งสอง ควบคุมกระบี่บินเล่มนี้ สายตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ

"กระบี่นี้ สะบั้นเทพได้!"