บทที่ 216 สังหารมู่หรงป๋อ (1)

บทที่ 216 สังหารมู่หรงป๋อ (1)

ทว่าถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจแล้วจะทำอย่างไรได้

ในยุทธภพยามนี้ คนรุ่นหลังของสายเส้าหลินตกต่ำลงกลายเป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

ทว่าในฐานะสำนักอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ แม้คนรุ่นนี้ของเส้าหลินจะไม่ได้ความ แต่ก็หาใช่สิ่งที่สำนักอื่นใดจะมาสั่นคลอนได้โดยง่าย

"อมิตาภพุทธ ศิษย์น้อง ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดไปที่คนรุ่นหลังอย่างจริงจังเสียที"

เสวียนขู่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงอ้าปากกล่าวว่า

"ศิษย์พี่ ท่านหมายความว่าจะนำของล้ำค่าที่สั่งสมมาของพวกเราออกมาใช้แล้วหรือ"

"แต่หากเป็นเช่นนั้น จะเป็นการเร่งรัดเติบโตจนเกินควรหรือไม่"

เสวียนฉือส่ายหน้า "ศิษย์น้อง เจ้าว่าพวกเรายังมีทางให้เลือกอีกหรือ"