บทที่ 109 ทุกคนพบพานในหุบเขาไร้รัก

บทที่ 109 ทุกคนพบพานในหุบเขาไร้รัก

ณ หุบเขาไร้รัก ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

สตรีในชุดนักพรตนางหนึ่งไพล่มือทั้งสองไว้เบื้องหลัง สายตามองทอดไปยังทิวเขาเบื้องไกล แววตาเปี่ยมด้วยความกังวลใจ

เบื้องหลังของนาง บุรุษผู้มีท่าทางสง่างามภูมิฐานอย่างยิ่งผู้หนึ่งแย้มยิ้ม กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงใจเปี่ยมล้นว่า

"มั่วโฉว ข้าพอจะรู้เรื่องราวในอดีตของเจ้าบ้างแล้ว"

"ต่อเรื่องนี้ ข้ารู้สึกเสียดายและโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง"

"สตรีเช่นเจ้า สมควรได้รับความทะนุถนอมเอาใจใส่ทั้งหมดในใต้หล้า สมควรเป็นผู้ที่ได้ยลรุ้งงามหลังผ่านพ้นลมฝนกระหน่ำ"

กงซุนจื่อกล่าวด้วยความเสน่หาลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความสะเทือนใจและปวดร้าว