บทที่ 95 หวงหรงแขนขาด โอวหยางเฟิงหลบหนี

บทที่ 95 หวงหรงแขนขาด โอวหยางเฟิงหลบหนี

หลังจากนั้น กัวจิ้งก็ทะยานขึ้นสู่กลางเวหาอย่างเกรียงไกร เสียงมังกรคำรามพลันดังกึกก้องขึ้นอีกครา สะเทือนเลื่อนลั่นจนสะท้านฟ้าดิน

กัวจิ้งโอบล้อมด้วยเพลิงโทสะท่วมท้นและอานุภาพอันไร้สิ้นสุด พุ่งเข้ากดดันหมายสังหารจินหลุนอย่างดุดัน

เหนือฟากฟ้าเมืองเซียงหยาง ห้วงมิติบังเกิดระลอกคลื่นปั่นป่วน เสียงกัมปนาทนี้ยังได้สร้างความตื่นตระหนกแก่ผู้คนทั้งปวง

นอกเมือง เหมิงเกอพลันตื่นจากความฝันอันแสนหวานเมื่อได้ยินเสียงมังกรคำราม

เขามองดูกัวจิ้งผู้เปี่ยมด้วยโทสะอันเดือดพล่านและทรงอานุภาพไร้เทียมทาน แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

ในฐานะฝ่ายศัตรู เขาชิงชังกัวจิ้งยิ่งนัก เพราะกัวจิ้งแต่เดิมนั้นเปรียบเสมือนตะปูดอกหนึ่งที่ตอกตรึงอยู่ใจกลางหนทางสู่ความฝันของเขาอย่างแน่นหนา