กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 93 มองโกลบุกตีเมือง ยอมพลีชีพอย่างอาจหาญ
ทันใดนั้น นอกเมืองก็พลันมีเสียงกู่ร้องคำรามดังแว่วมาเป็นระลอก
ทหารชั้นผู้น้อยร่างชุ่มเลือดผู้หนึ่งกำลังควบม้าเร็วอย่างร้อนรน พลางตะโกนร่ำร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวว่า
"จอมยุทธ์กัว พวกมองโกลบุกตีเมืองแล้ว"
"เซียงหยางวิกฤตแล้ว กำลังจะต้านทานไม่ไหวแล้ว!"
"จอมยุทธ์กัว........"
"อะไรนะ? พวกมองโกลบุกตีเมืองรึ?" เมื่อได้ยินประโยคนี้ ชาวยุทธทั้งหมดต่างหันมองหน้ากันโดยไม่รู้ตัว และอดโพล่งออกมามิได้
แม้กระทั่งเฉินฉางอันที่อยู่กลางเวหา ถือกระบี่ยาวเตรียมจะลงไปสังหารกัวจิ้งกับหวงหรง ร่างกายก็ยังชะงักงันไป
ส่วนกัวจิ้งเมื่อได้ยินประโยคนี้ในอ้อมอกของหวงหรง ก็รีบผละออกจากอ้อมกอดของหวงหรงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก