บทที่ 54 การเข่นฆ่าสังหารฝ่ายเดียว

บทที่ 54 การเข่นฆ่าสังหารฝ่ายเดียว

วาจาของเฉินฉางอันดังกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน ก้องกังวานไปทั่วผืนป่าไผ่ทั้งสี่ทิศ

แม้กระทั่งเจินจื้อปิ่งที่ตะเกียกตะกายคลานมาตลอดทางก็ยังชะงักงันอยู่กับที่

เสี่ยวหลงหนี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย นางจึงยื่นมือออกไป ลูบไล้ใบหน้าที่กรำลมฝุ่นมาอย่างเหน็ดเหนื่อยของเฉินฉางอัน

แววตาของนาง มีทั้งความผูกพันอาลัย มีทั้งความยินดีระคนประหลาดใจ ทว่าก็แฝงความหวาดกลัวอยู่อย่างยิ่ง

นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "เป็นท่านหรือ นี่ข้ากำลังฝันไปหรือไม่"

เฉินฉางอันได้ยินเสียงอันแผ่วเบานี้ เมื่อเห็นคนในอ้อมอกมีดวงหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ความรู้สึกผิดก็พวยพุ่งขึ้นมาในพริบตา เปี่ยมไปด้วยความปวดใจยิ่งนัก