บทที่ 46 เจ้ากำลังหลอกข้า

บทที่ 46 เจ้ากำลังหลอกข้า

หลังจากเสี่ยวหลงหนี่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง นางก็อดไม่ได้ที่จะค่อยๆ หันหน้าไปมองบุรุษผู้สวมอาภรณ์แพรพรรณหรูหราผู้นี้

หลังจากอู่เซียงหยางแน่ใจแล้วว่าเสี่ยวหลงหนี่เป็นเพียงสตรีที่ไร้ซึ่งเบื้องหลังหนุนหลัง แววตาของเขาก็พลันเผยความโลมเลียหยามหยัน

ยิ่งมอง ในหัวสมองก็ยิ่งเพ้อฝันถึงฉากตอนต่างๆ ที่ตนเองได้กดร่างเสี่ยวหลงหนี่ไว้ใต้ร่างไม่หยุดหย่อน

พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ วัตถุบางอย่างใต้หว่างขาของเขาก็พลันดันนูนขึ้นมาเป็นกระโจมเล็กๆ จนสะดุดตาผู้คน

ผู้คนคนอื่นๆ ในเหลาสุราเห็นเช่นนั้น แววตาต่างก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอย่างมิรู้จบ

ทว่า ด้วยเกรงใจกัวจิ้งที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเขา ทุกคนจึงพยายามกลั้นหัวเราะกันอย่างสุดกำลัง