บทที่ 38 ข้ารอเจ้ากลับมาที่สุสานโบราณ

บทที่ 38 ข้ารอเจ้ากลับมาที่สุสานโบราณ

และเมื่อหยางกั้วขึ้นสู่เขาจงหนาน เรื่องราวแห่งมังกรหยกก็ค่อยๆ คลี่คลายเปิดฉากขึ้น

ยังคงเป็นเช่นในนิยายต้นฉบับ หยางกั้วกราบเข้าเป็นศิษย์ในสำนักของจ้าวจื้อจิ้ง และหลังจากที่คนอื่นๆ ทราบถึงชาติกำเนิดความเป็นมาของเขา เขาก็ต้องเผชิญกับการปฏิบัติอันอยุติธรรมสารพัดรูปแบบ

เขาจงหนาน นิกายเฉวียนเจิน ภายในตำหนักหลังหนึ่ง

"เร็วเข้าให้ข้าหน่อย!" ลู่ชิงตู๋ผู้สวมชุดนักพรตสะบัดแส้ในมือ พลางชี้นิ้วสั่งการหยางกั้วที่กำลังซักผ้าอยู่เบื้องหน้าไม่หยุดหย่อน

"นักพรตสุนัข นายท่านน้อยจำเจ้าไว้แล้ว!"

"รอให้ถึงวันที่ข้ามีวรยุทธ์แก่กล้า ข้าจะเอาเยี่ยงอย่างจอมยุทธ์ผู้นั้น ฟันแขนเจ้าให้ขาดสะบั้น!"

หยางกั้วพึมพำเสียงเบาด้วยความเคียดแค้น กัดฟันกรอด

แม้ลู่ชิงตู๋จะไม่ได้ยินคำพูดของเขา แต่ก็ยังอ่านจากรูปปากออกว่าหยางกั้วกำลังก่นด่าตนเองอยู่

ด้วยเหตุนี้ จึงสะบัดแส้ในมือตวาดลั่น "ไอ้เด็กบ้า พึมพำอะไรของเจ้า คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าพูดอะไร!"