บทที่ 34 ออกจากเมืองเซียงหยาง ใต้หล้าสะเทือนขวัญ

บทที่ 34 ออกจากเมืองเซียงหยาง ใต้หล้าสะเทือนขวัญ

ยามราตรี ภายในหอสูงแห่งหนึ่งในเมืองเซียงหยาง

เฉินฉางอันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงสีชาดและพบกับภาพอันคุ้นตา เขาก็อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มอย่างขมขื่น

เดิมทีเขาเพียงต้องการทวงดอกเบี้ยคืนมาบ้าง ทว่าใครจะไปคาดคิดว่าพวกเฒ่าสารเลวหน้าด้านไร้ยางอายของนิกายเฉวียนเจินเหล่านั้น จะคอยตามติดราวกับกอเอี๊ยะหนังหมาอยู่ทุกหนทุกแห่ง

เคราะห์ดีที่เขามาถึงเมืองเซียงหยางได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ไปนานแล้ว

และเรื่องนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาแน่วแน่ในการตามหายอดวิชาเก้าหยางมากยิ่งขึ้น

เรื่องนี้ถึงคราวคับขันจนมิอาจรีรอชักช้าได้อีกต่อไปแล้ว

วิญญูชนไม่ยืนใต้กำแพงผุพัง เมื่อกำลังฝีมือยังไม่แกร่งกล้าพอก็อย่าเพิ่งแกว่งเท้าหาเสี้ยน

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ก้มศีรษะลง ครั้นเห็นว่าเสื้อผ้าบนร่างตนถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมด ก็สะดุ้งผวาผุดลุกขึ้นมาจากเตียงในทันที

"คงไม่ใช่หรอกนะ ความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่รักษามาหลายสิบปี จะมาสูญสิ้นไปแบบนี้หรือ?"