บทที่ 26 ศึกใหญ่ป่าไผ่ (สอง)

บทที่ 26 ศึกใหญ่ป่าไผ่ (สอง)

ชั่วพริบตานั้น เพลงกระบี่สะท้านภพที่สาบสูญไปเนิ่นนาน พลันหวนคืนสู่ยุทธภพอีกครา

เฉินฉางอันพกพาเจตจำนงกระบี่อันหนาวเหน็บ พุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงชนอย่างรวดเร็ว หลงเหลือไว้เพียงเงาร่างติดตาพร่าเลือนกลางเวหา

เจินจื้อปิ่งมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ เร็ว รวดเร็วยิ่งนัก ซ้ำร้ายเจตจำนงกระบี่อันล้ำเลิศนี้ ยังแผ่รังสีสังหารคมกริบจนเขารู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก

ทว่าเมื่อประจันหน้าบนทางแคบ ผู้กล้าหาญย่อมเป็นฝ่ายชนะ นี่คือกฎเหล็กพื้นฐานของการท่องยุทธภพ

เขาจึงขบกรามแน่น รวมกำลังทั้งหมดตวัดกระบี่ฟาดฟันออกไปเบื้องหน้าสุดแรงเกิด

เฉินฉางอันเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา