กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 400 “ใช่! ต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆ!”
พูดมาตั้งมากมาย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบมาตั้งเยอะ ที่แท้ก็แค่อยากจะบอกว่า “คิดถึง”
ในเมื่อต้วนเจียเจียไม่กล้าพูด งั้นเขาก็จะเป็นคนพูดเอง
ต้วนเจียเจียเงียบไปหลายวินาที เธอเม้มริมฝีปากแต่ก็กลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่
เธอซุกหน้าลงกับหมอนอยู่นาน นานจนต้วนเจียเจียคิดว่าหลี่ฉางหวยวางสายไปแล้วหรือเปล่า
เธอจึงส่งเสียง “ฮัลโหล” เบา ๆ
“ฉันอยู่นี่” ราวกับว่าหลี่ฉางหวยจะคอยตอบสนองทุกครั้งที่ต้วนเจียเจียต้องการตามหาเขา
“ฉันก็คิดถึงนาย” เธอพูด
คำว่าคิดถึง ที่แท้ก็ไม่ได้พูดยากอย่างที่ตัวเองคิดไว้เลย
รอบด้านเงียบสงบลง ราวกับจะได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย