กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 355 เพียงแต่ข้าวต้องกินทีละคำ
อีกฝ่ายนั่งอยู่บนโซฟา ในมือยังถือหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ซึ่งบังเอิญปิดบังใบหน้าเอาไว้พอดี
เผยให้เห็นเพียงร่างกายตั้งแต่ช่วงคอลงมาเท่านั้น
แต่พอมองดูท่าทางนั้น ต้วนเจียเจียก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตามากขึ้นเรื่อยๆ
“หลี่ฉางหวย?” ต้วนเจียเจียเดินเข้าไปใกล้เล็กน้อย แล้วร้องเรียกคนผู้นั้น
คนที่กำลังอ่านนิตยสารลดนิตยสารลง เผยให้เห็นใบหน้าที่ต้วนเจียเจียคุ้นเคย เขาหัวเราะ “นี่เธอยังจำได้อีกเหรอ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของต้วนเจียเจียปิดซ่อนไว้ไม่อยู่ เธอเดินเข้าไปใช้ปลายรองเท้าเตะรองเท้าของเขาเบาๆ หนึ่งที
“ก็แหงสิ? นายนั่งอยู่โต๊ะหลังฉันมาตั้งสามปี ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงว่านายมีท่าทางแบบไหน?”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ปากของหลี่ฉางหวยไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับเบิกบานราวดอกไม้บานไปนานแล้ว