กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 678 ฉันคือแม่เลี้ยงของลวี่ซิ่ว
ผู้หญิงที่เดินขึ้นมาอายุไม่ใช่น้อย ๆ บนใบหน้ามีเครื่องสำอางหนาเตอะ
รอยรองพื้นบริเวณมุมปากและหางตาเห็นได้อย่างชัดเจน
อีกฝ่ายสวมชุดเดรสสีม่วงเข้ม สวมรองเท้าส้นสูง และในมือยังถือกระเป๋าแบรนด์เนม
“ฉันไม่สน พวกแกไปหาโต๊ะมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ก็แค่เรื่องเงินไม่ใช่หรือไง ฉันมีเยอะแยะ!”
พูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็หยิบเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วปาใส่หน้าพนักงานบริการที่วิ่งตามขึ้นมาทีละใบ
คนที่มาทานอาหารที่นี่ นอกจากจะเป็นคนที่ได้รับการแนะนำมาอย่างต้วนเจียเจียแล้วมาใช้บริการเป็นครั้งที่สอง ก็เป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถวนี้
ชาวบ้านแถวนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับร้านเหล้าเล็ก ๆ ร้านนี้อยู่แล้ว