กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 415 เธอไม่พูด ฉันก็ไม่เดินแล้ว!
เมื่อส่งป๋ายเสี่ยวเวยจากไป ในหอพักก็ว่างลงหนึ่งเตียง แต่ก็ถึงช่วงปลายภาคเรียนแล้ว จึงไม่ได้มีการจัดคนเข้ามาอยู่
บางครั้งเมื่อมองดูเตียงที่ว่างเปล่า ทุกคนก็ยังคงนึกถึงป๋ายเสี่ยวเวย
แม้เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะไม่นานนัก และเวลาส่วนใหญ่ก็ยังหมดไปกับการทะเลาะกัน แต่ตอนนี้เมื่อป๋ายเสี่ยวเวยจากไป ทุกคนก็ยังคงนึกถึงเธออยู่เป็นระยะ ๆ
ตอนที่ได้รับอีเมลจากป๋ายเสี่ยวเวยเป็นครั้งแรก เด็กสาวหลายคนก็ดีใจจนแทบจะส่งเสียงร้องออกมาในห้องคอมพิวเตอร์
ยังคงมีอาจารย์มองมาที่พวกเธอ พวกเธอถึงได้รีบสำรวมท่าทีลงอย่างรวดเร็ว
“เจียเจีย!” ผังเหม่ยเหม่ยวิ่งหน้าตาตื่นมาหา เมื่อเห็นต้วนเจียเจียก็ลากตัวเธอเดินออกไปข้างนอก “เกิดเรื่องแล้ว เธอรีบตามฉันมาเร็วเข้า”