กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 300 ฉันเป็นย่าแท้ๆ ของนังเด็กบ้าคนนี้
พางเหม่ยเหม่ยพูดว่า “ปล่อยให้พ่อฉันกลุ้มไปเถอะ ยังไงซะนั่นก็ญาติเขานี่นา”
ใคร ๆ ก็บอกว่าทุกบ้านย่อมมีปัญหาที่ยากจะจัดการ
ที่บ้านของต้วนเจียเจียก็เคยมีคนอย่างฉินเฟินมาก่อน
บ้านหลี่ฉางหวยยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่
สุยเจียลี่ยิ่งแล้วใหญ่ เกือบจะถูกญาติฝั่งแม่ลักพาตัวไปเสียแล้ว
ที่ดีขึ้นมาหน่อยก็คงจะเป็นจ้าวเฟิงหยางกับพางเหม่ยเหม่ย แต่ครอบครัวของทั้งสองคนนี้ก็มีปัญหาในแบบของตัวเอง
บ้านพางเหม่ยเหม่ยพูดแบบเหมารวมก็คือปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ ส่วนบ้านจ้าวเฟิงหยางก็เป็นความคาดหวังและแรงกดดันจากผู้ใหญ่ที่มีต่อลูกหลาน