กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 87 ฉันเข้าใจแล้ว
หลี่ฉางหวยกระตุกยิ้มมุมปาก ชำเลืองมองหลี่เซิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วแค่นหัวเราะ “ฟังหมาเห่าอยู่พักหนึ่งน่ะ”
ต้วนเจียเจียขมวดคิ้ว ถามอย่างเคลือบแคลง “โรงเรียนเรามีหมาด้วยเหรอ? โดนลุงยามไล่ออกไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง?”
“วันนี้คงอาศัยจังหวะที่มีการประชุมผู้ปกครองแอบวิ่งเข้ามามั้ง” หลี่ฉางหวยส่งใบสรุปคะแนนสอบกลางภาคให้ต้วนเจียเจีย “ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเจี้ยนลี่เป่า”
“ติดไว้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันต้องไปธุระกับพ่อต่อ” ต้วนเจียเจียรับกระดาษมาแผ่นหนึ่งแล้วไปยืนเขียนที่กระดานดำอีกฝั่ง
ต่างจากลายมือของหลี่ฉางหวยที่ดูตวัดพลิ้วไหวและทรงพลัง ลายมือของต้วนเจียเจียนั้นงดงามเป็นระเบียบ มองแล้วสบายตามาก