เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 46 นี่มันสมกับเป็นเหล่าเฉาจริงๆ
หลังจากจัดการกับพวกมือปลาหมึกไปแล้ว ต้วนเจียเจียก็กลับมาเป็นปกติเหมือนอย่างเคย
ความประทับใจที่เธอมีต่อหลี่ฉางหวยยังคงหยุดอยู่แค่ระดับที่เขาตัวสูงและไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครเท่านั้น
ต้วนเจียเจียดูออกว่าฐานะทางบ้านของหลี่ฉางหวยค่อนข้างดีทีเดียว
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาเรียนที่อำเภอเล็กๆ แห่งนี้ แต่ท่าทางที่ดูถูกคนอื่นไปทั่วของเขานั้นแสดงออกมาชัดเจนมาก
ดังนั้นต้วนเจียเจียจึงไม่ค่อยอยากไปข้องแวะหรือคบหาสมาคมกับคนแบบนี้เท่าไหร่นัก
เธอไม่ใช่พวกมาโซคิสม์ที่จะชอบให้ใครมาจ้องมองด้วยสายตาเหยียดหยามเสียหน่อย
ตอนนี้พอได้ยินหลี่ฉางหวยพูดถึงตัวเองขึ้นมาดื้อๆ ต้วนเจียเจียก็แค่แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอโดยไม่มีทีท่าว่าจะต่อบทสนทนาด้วย
หลี่ฉางหวยกลับรู้สึกทำตัวไม่ถูก เขาเดินตามต้วนเจียเจียไปพลางเอ่ยปากอย่างเก้อเขิน