เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 1 ทะลุมิติสู่ยุคเก้าศูนย์
ปี 1990 เสียงจักจั่นดังระงมไม่ขาดสาย แสงแดดแผดเผาราวกับจะย่างพื้นดินให้สุก
รองเท้าพื้นบางเหยียบลงบนพื้นยังรู้สึกร้อนลวกเท้า
ต้วนเจียเจียไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจสิ่งเหล่านี้ สองมือออกแรงกดกระเพาะเอาไว้ ย่อตัวเดินโซซัดโซเซออกไปข้างนอก
บนร่างสวมเสื้อยืดผู้ชายตัวเก่าหลวมโพรก แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยเหงื่อชุ่ม ผมที่ยาวบ้างสั้นบ้างราวกับหมาแทะเปียกเหงื่อลู่ติดใบหน้า
ทว่าใบหน้าที่เผยให้เห็นกลับซีดเผือดราวกับจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อหากล้มลงบนพื้น
ต้วนเจียเจียน้ำตาไหลพรากเป็นสาย
ทั้งเพราะความเจ็บปวดในกระเพาะ และเพราะการทะลุมิติเข้ามาในหนังสืออย่างงง ๆ ของตัวเอง
ก่อนนอนเธอแค่เพิ่งอ่านนิยายไปเล่มหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาเห็นเฟอร์นิเจอร์สไตล์ยุคแปดศูนย์ที่เห็นได้ชัดรอบตัวก็ยังตั้งสติไม่ได้