เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 442 เพิ่มความกลุ้มใจเปล่า ๆ
“จะทำยังไงได้ล่ะ ลุงฉันก็บอกว่ายอมรับชะตากรรมแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่หาหมอที่ประสบการณ์มากหน่อย เผื่อจะมีโอกาสกลับมามองเห็นได้”
เรื่องแบบนี้ต่อให้เทพยดาฟ้าดินลงมาก็ทำอะไรไม่ได้ หยางฉางผิงคิดได้ก็เป็นแบบนี้ คิดไม่ได้ก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่ดี
“เจียวเจียว ฉัน...”
ซูม่านหลิงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยากพูดก็ไม่พูด ไป๋เจียวเจียวเลยถามว่า “เป็นอะไรไปม่านหลิง”
“ไม่มีอะไรหรอก” ซูม่านหลิงกลืนคำพูดลงไป “ในเมื่อเป็นแบบนี้ การผ่าตัดยิ่งเร็วก็ยิ่งดีมั้ง แผนกประสาทศัลยกรรมของโรงพยาบาลเรา ถือว่าดีระดับต้น ๆ ของนครเยี่ยนเฉิงเลยนะ ไม่งั้นพวกคุณก็อย่าโยกย้ายโรงพยาบาลเลย”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
เรื่องที่ศาสตราจารย์เวินเฉิงประสบเหตุ ทุกคนต่างก็ทอดถอนใจ มีคนไข้มากมายที่เหมือนหยางฉางผิง คือต่อคิวรอให้ศาสตราจารย์เวินเฉิงผ่าตัด พอได้ยินข่าวร้ายนี้ก็อดพังทลายกันไม่ได้